Kompanija ‘RCA Victor’ je javnosti prikazala ranu verziju popularnog LP-a.
Godine 1948. ju je u javnosti dodatno popularizovala američka diskografska kuća Kolumbija Rekords, i od tada je postala standard za diskografsku industriju u celom svetu.
Za razliku od dotadašnjeg standardnog formata gramofonskih ploča (78 rpm ili o/m), koji su omogućavali 3-5 minuta sadržaja po strani, longplej je omogućavao da se na svakoj strani ploče nalazi preko 20 minuta muzičkih sadržaja.
Time je omogućeno da se na gramofonskim pločama snimaju i izvode ostvarenja klasične muzike (simfonije, opere i sl.), ali i na jednoj jedinoj ploči izdaju albumi zabavne i drugih muzičkih žanrova.
Popularnost longpleja kao glavnog oblika snimanja i reprodukcije muzike nije načelo ni uvođenje singlica, odnosno gramofonskih ploča 45 o/m. Longplej ploče su ugrožene tek s pojavom audio-kaseta 1970-ih, da bi od 1980-ih počeli zamenjivati digitalni kompakt diskovi.
