Razgovor o knjizi „Jedna moguća autobiografija“ i Milici Janković

Narodna biblioteka „Ilija M. Petrović“ Požarevac, poziva Vas na predstavljanje knjige Milice Janković „Jedna moguća autobiografija“.
Knjigu je priredila: Slavica Garonja.

Gosti:

Slađana Ilić, književna kritičarka
Slavica Garonja, priređivač
četvrtak, 15. jun 2023. godine, u 19 časova
Svečana sala biblioteke „Ilija M. Petrović“ Požarevac.

Milica Janković

Milica Janković (Požarevac, 23. novembar 1881 — Niška Banja, 27. jul 1939) bila je srpska književnica. Pisala je pesme u stihu i prozi, pripovetke za odrasle, omladinu i decu, romane, putopise, skice, prigodne članke, književne i umetničke prikaze.

Osnovnu školu je završila u Velikom Gradištu, u Beogradu šest razreda Više ženske škole i kao učenica Bete i Riste Vukanović, Slikarsku školu (1902), koja je u tom trenutku bila privatna obrazovna ustanova. Potom je učitelj veština u Višoj ženskoj i Učiteljskoj školi u Kragujevcu (1902—1906). Godine 1904. je radi stručnog usavršavanja boravila u Minhenu. Naučila je ruski i francuski i prevodila je s ruskog.

Sa istorijskog i književno-istorijskog aspekta, život Milice Janković, završio se uoči samog Drugog svetskog rata (1939), a nova ideološka era koja je nastupila posle njega, ne samo da je zbrisala epohu koja joj je prethodila, nego i ljude koji u novoj kulturnoj klimi nisu mogli ni da nastave kontinuitet predratne književnosti, koje je uz to i temeljno ideološki pročišćena.

Iako bi se po nekim svojim pričama sa socijalnom tematikom (a jedno vreme i socijalistički nastrojena) Milica Janković realno i lako mogla uklopiti i u novom vremenu, više nije bilo nijednog kritičara njenog vremena koji bi se založio za nju, da je preporuči novim kreatorima jugoslovenske i srpske književne scene. Uz taj, formalno istorijsko-ideološki momenat, svakako da je potpunom odsustvu recepcije njenog dela nakon Drugog svetskog rata, presudilo i nekoliko formalno-strukturnih elemenata estetske prirode.

Pre svega, njeno obimno i „razbacano” delo, samim njenim fizičkim nestankom, više niko nije sakupio, preštampao, niti objedinio, učinio dostupnijim, a pogotovo temeljno iščitao. Tako je Milica Janković u narastajućoj savremenoj književnosti ostala potpuno po strani, i to naročito u pogledu svog obimnog pripovednog opusa. Do sedamdesetih godina prošlog veka nije bilo gotovo nikog ko bi se upustio u zahtevno i obimno iščitavanje, već tad teško dostupnih knjiga Milice Janković.

Tako je o njenom delu ostao jedino ponavljan i prepisivani (afirmativni) Skerlićev sud vezan samo za njenu prvu zbirku Ispovesti – ostale kao da nisu ni postojale, bez iole ozbiljnijeg pokušaja da se opus ove književnice temeljno istraži, najbolje iz njega odabere i predstavi savremenom čitaocu, čiji će sud doprineti da se i mesto Milice Janković objektivno odredi u istoriji novije srpske književnosti i u srpskom književnom kanonu.

Slavica Garonja Radovanac

Slavica Garonja Radovanac diplomirala je jugoslovensku književnost i srpskohrvatski jezik na Filološkom fakultetu Univerziteta u Beogradu 1980. godine, magistrirala (1987) i doktorirala (2004) u oblasti narodne književnosti.

Radila je u Univerzitetskoj biblioteci „Svetozar Marković“ (1986-1991), Trgovačkoj školi (1992-2005) i na Filološko-umetničkom fakultetu Univerziteta u Kragujevcu od 2005, gde predaje i danas kao vanredni profesor.

U mnogim časopisima objavljivala je poeziju, književne kritike, studije, eseje, prozu. U svom književnom stvaralaštvu obrađuje teme koje se oslanjaju na etnos i usud žene odnosno ženski princi.

Poportal