Lažne vesti nisu proizvod savremenog doba. Istorija širenja lažnih vesti je duga, a namera da se neko obmane verovatno je stara koliko i ljudska vrsta.
Nije reč samo o plagiranju, napadima i pokušajima diskreditacije, već o direktnom ugrožavanju javnosti koju dezinformišu i realnoj opasnosti za sve kredibilne medije za koje je profesionalno novinarstvo jedino novinarstvo.
Lažni mediji uživaju slobodu govora koja je garantovana legitimnim medijima, ali ne preuzimaju nijednu od odgovornosti koja sa njom ide.
Primarni motivi, su politički ili isključivo finansijski, reč je o potencijalnoj materijalnoj koristi koja se može ostvariti od ucene i sl.
Zakonska definicija medija, iste posmatra kao “sredstvo javnog obaveštavanja koje rečima, slikom, odnosno zvukom prenosi urednički oblikovane informacije, ideje i mišljenja i druge sadržaje namenjene javnoj distribuciji i neodređenom broju korisnika/ca”.
Pod medijem se podrazumijevaju dnevne i periodične novine, servisi novinskih agencija, radio i televizijski program, elektronska izdanja štampanih i RTV medija, kao i samostalna elektronska izdanja – uređivački oblikovane internet-stranice ili internet-portali.
To su osnovni elementi zakonske definicije medija, dok se pravni i profesionalni okvir njihovog rada vezuje ne samo za zakonsku regulativu, već i za samoregulaciju – novinarske kodekse koje usvajaju profesionalna udruženja. Kodeksi se usvajaju na osnovu saglasnosti medijskih radnika/ca oko toga kako treba (i ne treba) obavljati novinarski posao. U skladu sa tim, možemo govoriti o medijima koji poštuju takve kodekse, ali i o različitim “sredstvima informisanja” koji deluju potpuno izvan kodeksa, te je upitno koliko ih se uopšte može nazvati medijima.
