Poslednjih nekoliko godina naši ljudi iz Nirnberga odaju poštu oficirima i vojnicima Jugoslovenske vojske koji su živote izgubili u logoru XIII B Langvaser, jednom od sedam stratišta u ovom gradu.
Prema podacima iz nemačkih izvora 1943. godine u logoru Langvaser bilo je zarobljeno oko 3.000 srpskih oficira. Za njih su najteže bile 1942. i 1943. godina, jer ih je zbog zime, gladi i nehumanog tretmana u logoru umrlo najviše.
Među njima je, prema arhivskoj građi vezanoj za ovaj logor, i armijski general Dušan Trifunović iz Beograda, koji je umro 28. februara 1942. godine. U februaru te godine umro je i dr Jovan Milojković iz Požarevca, koji je pripadao sanitetu Jugoslovenske vojske. Zapisano je da je i dr Mirko Ranković kao lekar u vojsci ovde preminuo 30. aprila 1942.
U ovom logoru uglavnom su bili zarobljeni Srbi, bilo da je reč o vojnicima, desetarima, vodnicima, potporučnicima, poručnicima, kapetanima, potpukovnicima ili pak pukovnicima, i svi su oni uglavnom bili iz Srbije. Uredna i sačuvana evidencija beleži i da su od 1941. do 1945. umrla 83 logoraša, da je najmlađi imao 20, a najstariji 67 godina.
Nemački izvori navode da je u maju 1941. bilo zarobljeno 268.395 pripadnika te Vojske Kraljevine Jugoslavije. Među njima su 234.721 vojnik, 2.653 podoficira i oficira i 260 generala. Svi oni su bili ratni zarobljenici u Nemačkoj, a logor XIII B Langvaser često je nazivan oficirski logor, iako je u njemu bilo i vojnika i podoficira.
O ovom logoru malo je naših ljudi nešto više znalo. Petko Kokošar je zajedno sa tadašnjim protom Dušanom Kolundžićem, sveštenikom u Nirnbergu, početkom devedesetih godina prošlog veka posetio Južno groblje Langvaser i saznao deo tragične istine o stradanju srpskih oficira, podoficira i vojnika. Prošlo je od te posete dosta vremena, da bi Petko Kokošar pre pet godina, zajedno sa Ilijom Vučenovićem i Nikolom Sladojevićem, samoinicijativno rešio da pregleda sve kamene ploče na kojim se nalaze srpska imena.
– Stanje na tom delu parcele broj 93 bilo je takvo da skoro nismo uspeli u potpunosti da pročitamo nijedno od 83 imena sahranjenih srpskih oficira i vojnika, jer su kamene ploče bile prekrivene debelim slojem lišaja i mahovine i zarasle u travu. Otišli smo jednog dana i krenuli sa čišćenjem i za to nam je trebalo nekoliko dana. Kada smo to završili, shvatili smo da smo otkrili deo zaboravljene istorije i odlučili da je i dalje ne prepustimo zaboravu. Dok smo to radili, jedan čovek je pratio šta mi radimo i došao do nas. Pohvalio je to što činimo i rekao nam da je on zaposlen u Gradskom arhivu i da će nam rado pomoći da saznamo nešto više o srpskim ratnim zarobljenicima. Kasnije sam saznao da je taj čovek oženjen Novosađankom – kaže Petko Kokošar.
Spisak srpskih zarobljenika dostavljen je i sveštenicima u Hramu svetih Ćirila i Metodija u Nirnbergu i oni ta imena čitaju povremeno na bogosluženjima. Poslednjih nekoliko godina na parceli broj 93 nirnberški sveštenici na Mali Vaskrs služe parastos upokojenim oficirima i vojnicima Vojske Kraljevine Jugoslavije. Iz godine u godinu sve veći broj naših ljudi iz Nirnberga i okoline dolazi na taj pomen, ali odlaze tamo i drugim danima da bi se poklonili senima srpskih mučenika i tako prenose uspomenu na mlađe generacije s osnovnim ciljem da ovi junaci budu otrgnuti od zaborava.
