U čast velikog Milivoja Živanovića, na dan kada je rođen 1900. godine, podsetimo se kakav je to veliki umetnik i radnik bio. U svojoj pozorišnoj karijeri koja je trajala gotovo šest decenija, ne računajući nastupe u putujućim družinama, Milivoje Živanović je kao profesionalac igrao u 355 različitih predstava! Broj repriza se, sasvim sigurno, meri hiljadama. Smatra se prevashodno pozorišnim glumcem. Međutim, on je stigao (u vreme kada je snimanje filmova rađeno “mokrom“ tehnologijom i bilo izuzetno skupo, dugotrajno i zamorno) da odigra u 34 filma ! U tu brojku ulaze 21 dugometražni, 12 televizijskih i jedan kratki film. Broj radio-drama još nije utvrđen.
-U Srpskom narodnom pozorištu u Novom Sadu u periodu od 1923. do 1928. godine, u samo pet sezona igrao je u 104 predstave!
-U Narodno pozorište Skoplje prelazi 1928. i do 1933. godine, kao prvak tog teatra, igra u 133 predstave.
-U Beograd se vraća kao veliko ime 1934. godine. Zaključno sa sezonom 1947. igrao je u 95 predstava.
-Po osnivanju Jugoslovenskog dramskog pozorišta, od prve predstave, 1947. godine (“Kralj Betajnove“) do 1966. godine (poslednja predstava “Naši sinovi“) igra u 22 predstave, kao nosilac repertoara. Broj predstava je relativno mali, jer je kao prvak pozorišta igrao u najvećim podelama i najdugotrajnijem repertoaru.
-Sezone 1970/71. prelazi u Savremeno pozorište (kasnije Beogradsko dramsko pozorište) u kome igra samo u jednoj predstavi (“Zona Zamfirova“).
Branko Ivošević, jedan od pokretača Glumačkih svečanosti i ideje da se podigne stojeći spomenik Milivoju Živanoviću, kraj gipsanog odlivka u povećanoj srazmeri. Snimljeno u Novom Sadu, Petrovaradin, u ateljeu Jovana Soldatovića, 1997. Sudbina te ideje zaslužuje posebnu temu. Kako se može videti, pripreme za postavljanje spomenika su u završnoj fazi.
Autor fotografije je Miloš Denić.
Za vreme rata Milivoje gotovo da nije radio jer je igrao praktično samo u pet predstava (jedna je bila u sezoni 1940/41). Međutim, moralo se nekako živeti i preživeti. Evo ekskluzivne anegdote koju je zabeležio mr Veliša Joksimović, kome dugujemo zahvalnost i poštovanje za posvećenost u istraživačkom postupku.
„DEVEDESET DEVET KAŽU…“
Ravnogorski četnici mobilisali su narod u Ramskom srezu i započeli izgradnju instutucija koje će biti „od opšte koristi“ (crkava i škola). U Kurjaču su 1943. godine započeli izgradnju nove škole. Na svečenosti povodom osvećenja temelja škole učestvovao je glumac Milivoje Živanović. Učitelj Miroljub Jevtović („danju učitelj, a noću partizan“) jedva je uspeo da spreči grupu kurjačkih omladinaca, simpatizera partizanskog pokreta, da likvidiraju čuvenog glumca:
„Kako u Kurjaču nije bilo prave školske zgrade, odrediše mesto za temelje škole. Bilo je to između kuće Živana Madžara i trošne zgrade zvane kafana, gde su živele izbeglice. Pridavajući važnost postavljanju temelja, četnici su iz grada doveli neke viđene goste. Kako ovdašnji učitelji nisu bili viđeni ljudi, bili su među okupljenim meštanima.. Iznenada je jedan snažan glas zapevao: “Devedeset devet kažu da su svi za Dražu…“
Nisam znao ko tako markantno peva, ali sam zapazio uznemirenost u grupi mladića koji su pripadali ilegalnoj partizanskoj grupi. Umirio sam ih govoreći da se manu akcije na pevača. Čekale su nas borbene akcije. Pominjem ovo osvećenje temelja, a ne znam da li je tu baš kasnije i izgrađena nova školska zgrada u Kurjaču. Kada sam, kao mladi urednik Radio Beograda, intervjuisao slavnog glumca Milivoja Živanovića, slušajući njegov brundavi glas, podsetio sam se na kurjačkog pevača. Tiho sam započeo onu pesmu, a Bambula je isklještio svoju očurde od iznenađenja: Sinovče, šta ti bi? Stvarno, bilo je to šokantno za obojicu. Ništa, ništa, čika Mile, sećam se jednog osvećenja temelja škole.
Ispričali smo šta su bili namerili mladići. Bilo je to jedno prijateljsko osvešćenje. Kad god sam sretao velikog Požarevljanina, on bi samo raširio oči u kurjački pozdrav.“
Miroljub Jevtović, Sećanja Miroljuba Jevtovića. U: Veliša Joksimović, „Kurjače i njegova škola”, Beograd, 2001, 165.
Naslovna fotografija je crtež Moma Kapora koji od 2011. godine koristimo kao grafički simbol na festivalu “Milivojev Štap i šešir“, susretima varoških pozorišta Srbije. Korišćenje je na moju molbu odobrila gospođa Ljiljana Kapor, udovica velikog umetnika, na čemu smo joj trajno zahvalni.
DI
Diplomirao na FDU u Beogradu, na grupi scenska produkcija (nekada – organizacija scenskih i kulturno-umetničkih delatnosti). Radio u Centru za kulturu Požarevac. Sada je u penziji.
Član međunarodnih stručnih žirija filmskog festivala “Sergej Bondarčuk“ u Volokolamsku, gradska oblast Moskve i pozorišnog festivala “Bosfortski agoni“ u Kerču, Krim , Ruska Federacija.
Dobitnik dve Oktobarske nagrade – Grada Beograda i Grada Požarevca.
Član Skupštine Matice srpske.
Supermoderator foruma MyCity Military i stalni saradnik sajta Oružje online.
Bavi se filmskom, pozorišnom i književnom kritikom.
