Prema starim srpskim narodnim verovanjima, period od 10. januara do Bogojavljenja, koje se obeležava 19. januara, naziva se „Nekršteni dani“. Ovaj vremenski raspon u tradicionalnom kalendaru smatrao se posebnim i obavijenim brojnim običajima, verovanjima i upozorenjima.
U narodu se verovalo da su Nekršteni dani vreme kada svet još nije potpuno „osvećen“, jer se završavaju tek praznikom Bogojavljenja, kada je, prema hrišćanskom učenju, Isus Hristos kršten na reci Jordan. Tokom ovih dana, kako su stari govorili, noću su na zemlji prisutne nečiste sile, zbog čega su ljudi izbegavali putovanja, naročito u večernjim satima, kao i obavljanje važnih poslova.
Posebna pažnja posvećivala se deci, trudnicama i porodiljama, za koje se smatralo da su najosetljiviji u ovom periodu. U mnogim krajevima Srbije nije se pralo rublje, nije se noću izlazilo iz kuće, niti su se započinjali veliki i značajni poslovi. Kao zaštita, u domovima su paljene sveće, a ukućani su se krstili i molili.
Nekršteni dani završavaju se Bogojavljenjem, jednim od velikih hrišćanskih praznika, kada se osvećuje voda i, prema narodnom verovanju, nestaju sve nečiste sile, a priroda i ljudi ulaze u period duhovnog mira i blagoslova.
